2ـ رويكرد
هرگونه برنامه ريزی در بخش ارتباطات، بايد مبتنی بر شناخت نظام جهانی و توجه به شرايط و مزايای نسبی ايران وسير تدابير و برنامه های بين بخشی و فرابخشی صنعتي، اجتماعي، اقتصادی و سياسی باشد. ادعای تدوين هرگونه راهبرد(استراتژی) و برنامه در محيطی كاملاً خنثی و بی طرف، فاقد واقع بينی می باشد، زيرا در يك راهبرد يا برنامه، آنچه هدف و خط مشی را شكل می دهد، ديدگاه ها و رويكردهای شناخت سياسی وپديدارشناسی هستند. پيشرفت در علوم و تكنولوژی ارتباطات و مخابرات، با در نظر گرفتن مؤلفه«سرعت نوآوری» و ساختار جهانی آن و بررسی سهم ايران از اين پيشرفت، نه تنها از جنبه های تحقيق و توليد، بلكه حتی صرفاً از جنبه بهره برداری، وضعيتی اسفبار، بهم ريخته و غيرنظام مند را در ايران پيش روی ما گذاشته است. با نبود شناخت روشن از مسائل پيشروی تكنولوژی و صنايع ارتباطی در ايران، پرداختن به هرگونه موضوعات يا راه حل هايی، غيرعلمی و غيرمدبرانه است. بعنوان مثال توجه به قوانين مورد نياز و يا برنامه های مقطعی بدون ارائه مدلی كلان با تحليلی روشن و استوار از وضعيت كنونی و با هدفگذاری مشخص از وضعيت مطلوب آينده، بی توجهی به نيازهای واقعی كشور است. ضعف مديريت و عدم توانايی در تصميم سازی و برنامه ريزی ودرحاشيه پيشرفت های جهانی قرارگرفتن، مقوله بسيار خطرناكی است كه نه تنها بسياری از معضلات را در بخش های مختلف اجتماعی، اقتصادی، صنعتی، سياسی و امنيتی ايجاد می نمايد، بلكه تشديدكننده عقب ماندگی خواهدبود.

با ابتناء به مبانی فوق، نخستين ضرورت در بخش مخابرات و ارتباطات، تهيه مدلی جامع برای كشور با درنظر گرفتن واقعيات و روند مخابرات و ارتباطات جهانی با رويكردهای فناوری، صنايع و اقتصاد می باشد، و تا آن زمان، هرگونه تلاشی برای برنامه ريزی، ناموفق خواهد بود.